درست است، آرتروز یکی از بیماریهایی است که میتواند افراد را در سنین مختلف و به خصوص در سن پیری تهدید کند. آرتروز یک بیماری مفصلی است که با فرسایش و تخریب طبیعی بافتهای مفصلی همراه است. این فرسایش باعث ایجاد درد، سفتی و محدودیت در حرکت مفاصل میشود.
علتهای مختلفی برای آرتروز وجود دارد و به طور عمومی میتوان آنها را به شرح زیر دستهبندی کرد:
1. عوامل ژنتیک و ارثی: برخی افراد به دلیل وجود ژنهای خاص، از قدرت ترمیم و بازسازی مفصل کمتری برخوردار هستند و احتمال بروز آرتروز در آنها بیشتر است.
2. عوامل سن و جنسیت: با پیشروی سن، بافتهای مفصلی کمترین توان ترمیمی را دارند و خطر بروز آرتروز افزایش مییابد. همچنین، زنان در مقایسه با مردان بیشتر در معرض خطر آرتروز قرار دارند.
3. عوامل محیطی: شغل، فعالیتهای ورزشی یا فشار و تکراری بر روی مفاصل میتواند عوامل محیطی برای بروز آرتروز باشند.
4. عوامل مرتبط با سبک زندگی: چاقی، نادرست بودن تغذیه، فشار روحی، استرس و عدم فعالیت بدنی میتواند بر بروز و شدت آرتروز تأثیرگذار باشد.
تزریق هیالورونیک اسید اثر موقتی در تسکین درد و بهبود عملکرد بیماران دارد و این موضوع مورد پذیرش قرار گرفته است اما اثر ثابت شدهای در غضروفسازی و بهبود طولانی مدت مفاصل آرتروزی ندارد.
در پیگیری های یکساله تزریق پلاسمای غنی از فاکتور رشد (پی آر جی اف) در درمان آرتروز از هیالورونیک اسید (آمپولهای معروف به ژلهای یا تاج خروس) موثرتر است.
نتایج این مطالعه که بر روی 110 نفر انجام گرفت نشان داد که هر دو روش درمانی تزریق پی آرجی اف (PRGF) و هیالورونیک اسید میتوانند تا مدت چندین ماه باعث کاهش درد مبتلایان به آرتروز زانو شوند که این اثرات طی شش ماه با هم برابری می کند اما اثر پلاسمای غنی از فاکتور رشد پس از گذشت یکسال برخلاف هیالورونیک اسید هحپنان در کاهش درد، سفتی مفصل زانو، افزایش عملکرد و بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به آرتروز مشهود است.
تزریق هیالورونیک اسید اثر موقتی در تسکین درد و بهبود عملکرد بیماران و به دلیل نداشتن برخی از عوارض جانبی کورتون داخل مفصلی و تاثیرات طولانی مدتتر مورد پذیرش بیشتری قرار گرفته است اما اثر ثابت شدهای در غضروفسازی و بهبود طولانی مدت مفاصل آرتروزی ندارد.
غلظت پلاکتها در پلاسمای غلیظ شده چند برابر غلظت پلاکت در خون طبیعی است و پزشکان امیدوارند که این افزایش غلظت بتواند از طریق افزایش فاکتورهای رشد و احتمالاً کاهش عواملی که جلوی تکثیر و بازسازی بافتها را میگیرند، سبب تسریع ترمیم بافتها و در نهایت بهبود آرتروز بیماران شود. اخیرا محصول نهایی پی آر پی که از فعال کردن پلاکت ها در پی آر پی به دست می آید و شامل فاکتورهای رشد بدون سلول های پلاکت و گلبولهای خونی است، مورد توجه قرار گرفته است؛ تزریق این محصول در مقایسه با پی آر پی با درد و تورم کمتری همراه است.
کاربرد فرآروده های پلاکتی نظیر پی آر پی و پی آر جی اف در بیماریهای اسکلتی و عضلانی به 25 سال پیش باز میگردد. در ابتدا این روش برای درمان آسیبهای رباطها (تاندونها) و منیسک زانو به کار میرفت. در حال حاضر تزریق (پی آر جی اف) بیشتر در مورد دردهای مزمن مربوط به آسیب رباطهای شانه و زانو، التهاب فاسیای کف پا (که به طور عامیانه به آن خار پاشنه میگویند)، آرتروزهای خفیف و متوسط مچ پا و زانو و برخی دردهای آرنج (از جمله آرنج تنیس بازان) به ویژه در مواردی که با درمانهای معمول و مرسوم پاسخ مناسبی نگرفتند به کار میرود.
این روش با درمان با سلول های بنیادی متفاوت است و اگرچه با استناد به نتایج بیش از چند هزار مورد تزریق انجام شده در بیمارستان شهید مدرس میتوان گفت این روش در بهبود بیماریهای اسکلتی عضلانی مفید است اما معمولاً خط اول درمان بیماریهای تاندونی و آرتروز نیستند و سایر درمانهای فیزیکی و توانبخشی از جمله ورزش درمانی صحیح و اصلاح الگوی مناسب زندگی باید همراه با آن تجویز شود.
بدون دیدگاه