شایع‌ترین بیماری مفصلی میان زنان و مردان

آرتروز زمانی

آرتروز زمانی جدی و نیازمند درمان است که برای بیمار علائم بالینی را به همراه داشته باشد. درد مفصل، به ویژه دردی که در هنگام حرکت مفصل بروز می‌کند، یکی از شایع‌ترین علائم بالینی آرتروز است. این درد ممکن است به صورت مزمن و پیشرونده باشد و تأثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی فرد داشته باشد.

علاوه بر درد، علائم دیگری نیز ممکن است در آرتروز وجود داشته باشد. به عنوان مثال:

1. سفتی و محدودیت حرکت: ممکن است مفصل مبتلا به آرتروز سفت و کمتر قابل حرکت باشد. این محدودیت می‌تواند تأثیری بر قدرت و عملکرد مفصل داشته باشد.

2. تورم و التهاب: در برخی موارد، مفصل مبتلا به آرتروز ممکن است تورم و التهاب نمایان شود. این علائم می‌توانند همراه با درد و محدودیت حرکت باشند.

3. خشکی و صدای خراشیدن: در برخی از موارد، ممکن است به علت تخریب غضروف مفصلی، صدای خراشیدن (رقص مفاصل) در حین حرکت مفصل شنوایی شود. همچنین، خشکی مفصل نیز ممکن است احساس شود.

در صورتی که شما یا کسی در اطرافتان اینگونه علائم را تجربه می‌کنید، مهم است که به پزشک مراجعه کنید. پزشک بر اساس علائم، بررسی فیزیکی و تست‌های تشخیصی می‌تواند تشخیص دقیقی را برای شما قرار دهد و یک برنامه درمانی مناسب را تعیین کند.

 پس از درد، انحراف مفاصل و ایجاد محدودیت‌های حرکتی برای بیمار جزو شایع‌ترین علامت آرتروز به شمار می‌رود. دردهایی که در آرتروز ایجاد می‌شود معمولا در هنگام حرکت مفاصل بروز می‌کند. بنابراین اگر مفاصل در هنگام استراحت نیز دردناک باشند و این درد همراه با قرمزی و تورم و گرما باشد، ممکن است به دلیل درگیری‌های خاص مفصلی مانند رماتیسم یا عفونت باشد که نیاز به درمان سریع دارد.

 هر دردی در مفاصل، ستون فقرات و اندام‌ها به معنای آرتروز نیست. معمولا مفاصل زانو، لگن، بند انتهایی انگشتان دست، شست پا، مفاصل ستون فقرات و سوراخ‌های بین مهره‌ها در گردن و کمر در آرتروز درگیر می‌شوند.

اگر ستون فقرات گردن یا کمر مبتلا به آرتروز شوند، علائم آن به صورت دردهای گردنی که به دست انتشار می‌یابد یا دردهای کمری که به پاها انتشار می‌یابد، خود را نشان می‌دهد.

 این نوع از آرتروز را تحت عنوان تنگی کانال کمر یا گردن می‌نامند که در موارد شدید نیاز به اعمال جراحی دارد که مفاصلی مانند مچ دست، بندهای میانی دست، مفصل مچ پا و مفصل شانه و آرنج معمولا در آرتروز کمتر درگیر می‌شوند، مگر اینکه نوع آرتروز، آرتروز ثانویه باشد که در اثر ضربه یا عفونت رخ داده باشد.

 قدم بعدی در درمان آرتروز تجویز درمان‌های ساده و موضعی مانند انجام برخی حرکات ورزشی و مصرف مسکن‌های ساده مانند استامینوفن است. در مرحله بعد روش‌های طب فیزیکی، داروهای خوراکی قوی‌تر تجویز می‌شود و در صورت موثر نبودن از انواع تزریقات داخل مفصلی که رایج‌ترین آن تزریق کورتون است، استفاده می‌شود.